Školení svařování trubek s certifikací UDT a TÜV 

Rola nowoczesnych technik zgrzewania rur 

W ostatnich latach widać wyraźny wzrost znaczenia połączeń wykonywanych z materiałów termoplastycznych, ponieważ to one decydują o trwałości i szczelności instalacji pracujących w zróżnicowanych warunkach. Sieci wodociągowe, układy przemysłowe oraz systemy technologiczne coraz częściej opierają się na rozwiązaniach wykorzystujących rury polietylenowe (PE), polipropylenowe (PP), z polichlorku winylu (PVC) i z polifluorku winilidenu (PVDF). Rosnące zapotrzebowanie na specjalistów pracujących z tymi materiałami wynika z ich właściwości i wymogów związanych z ich obróbką. W wielu zespołach instalacyjnych pojawia się potrzeba uzupełnienia wiedzy o procesie łączenia tworzyw, co zwiększa zainteresowanie kursami opartymi na praktyce oraz przejrzystym omówieniu zasad pracy. Takie przygotowanie techniczne pomaga później podejmować zadania związane z montażem rurociągów w warunkach wymagających stabilnych parametrów i właściwego doboru metody zgrzewania rur. Rozszerzanie kwalifikacji w tym kierunku wspiera rozwój zawodowy i ułatwia wejście do projektów, w których liczy się rzetelne wykonanie połączeń. 

Materiały wykorzystywane w instalacjach 

Tworzywa stosowane przy budowie rurociągów zachowują się różnie pod wpływem temperatury i środowiska pracy, Rury PE, PP, PVC oraz PVDF cechują się odmienną sztywnością, odpornością chemiczną i stabilnością wymiarową. Każdy z tych materiałów znajduje zastosowanie w innych typach instalacji, co przekłada się na sposób pracy z ich powierzchnią i dobór parametrów potrzebnych do uzyskania prawidłowego zgrzewu. 

Zastosowanie rur z tworzyw sztucznych 

W różnych sektorach wykorzystuje się instalacje oparte na materiałach termoplastycznych, ponieważ pozwalają tworzyć układy odporne na temperaturę, chemikalia i obciążenia. 

Najczęściej stosuje się je w: 

• sieciach wodociągowych, gdzie liczy się stabilność pracy i szczelność pod zmiennym ciśnieniem, 
• układach przemysłowych, które wymagają odporności na substancje agresywne, 
• laboratoriach oraz instalacjach farmaceutycznych o wysokich wymaganiach higienicznych, 
• systemach gazowych, w których ważna jest elastyczność montażowa, 
• rozwiązaniach związanych z gospodarką wodną i nawadnianiem, gdzie niska masa przewodów ułatwia prowadzenie instalacji w zróżnicowanym terenie. 

Taki podział pokazuje, jak szeroki jest zakres zastosowań tych materiałów i dlaczego znajomość ich parametrów ma znaczenie podczas pracy przy rurociągach. 

Metody zgrzewania stosowane w branży 

W pracy z rurociągami wykorzystuje się kilka technik dostosowanych do różnych średnic oraz układów instalacyjnych. Zgrzewanie doczołowe opiera się na podgrzaniu końcówek rur przy użyciu płyty grzewczej, co pozwala uzyskać jednolitą strukturę połączenia po dociśnięciu elementów. Elektrooporowe zgrzewanie bazuje na kształtkach wyposażonych w spirale grzewcze, które uruchamiają proces po podłączeniu kontrolera obsługującego materiał i zakres średnic. Każda z metod ma wyraźnie określony obszar użycia, wynikający z wymagań instalacji oraz dostępnej przestrzeni montażowej, dzięki czemu możliwe staje się dopasowanie technologii do układów różniących się poziomem skomplikowania. 

W wielu realizacjach wykorzystuje się również mufy do połączeń na gorąco oraz siodła elektrooporowe stosowane przy wykonywaniu odgałęzień. Te warianty sprawdzają się w miejscach, gdzie układ ma nietypową geometrię lub wymaga pracy w ograniczonej przestrzeni. Uzupełniają one zestaw technik niezbędnych przy projektach, w których konieczne jest dopasowanie sposobu zgrzewu do specyfiki montażu. 

Zakres kwalifikacji określony przez normę PN-EN 13067 

System opisany w dokumencie PN-EN 13067 porządkuje wymagania dotyczące osób pracujących przy zgrzewaniu rurociągów z materiałów termoplastycznych i jasno wskazuje, jakie kompetencje są przypisane do danego rodzaju uprawnienia. Dokument rozróżnia metody zgrzewu, typy tworzyw oraz zakres średnic, dzięki czemu każda kwalifikacja odnosi się do konkretnej grupy instalacji. Istotną częścią opisywanej normy jest również podział na stanowiska obejmujące wykonanie połączeń lub kontrolę parametrów. Taki schemat pozwala jednoznacznie określić zakres umiejętności potrzebnych przy pracy w sieciach wodociągowych, gazowych i układach przemysłowych. 

UDT i TÜV – potwierdzanie kwalifikacji 

W branży instalacyjnej stosuje się zewnętrzne egzaminy, które umożliwiają formalne potwierdzenie umiejętności związanych ze zgrzewaniem rur z tworzyw termoplastycznych. Komisje Urzędu Dozoru Technicznego weryfikują przygotowanie uczestników poprzez sprawdzenie wiedzy oraz wykonanie połączenia zgodnie z obowiązującymi procedurami. Jednostki TÜV przeprowadzają kwalifikacje uznawane również w pracy przy projektach zagranicznych, co wzmacnia zawodową pozycję osób zdobywających uprawnienia. Firma OSO prowadzi szkolenia przygotowujące do obydwu egzaminów, zapewniając zaplecze sprzętowe zgodne z wymaganiami instytucji certyfikujących. 

Dwie ścieżki szkoleniowe – zgrzewacz i nadzór 

W branży instalacyjnej funkcjonują dwa kierunki kwalifikowania osób pracujących przy rurociągach, ponieważ każda rola obejmuje inny zakres obowiązków związanych z przygotowaniem i kontrolą montażu. Zadania wykonywane przez zgrzewacza dotyczą obsługi urządzeń, przygotowania elementów oraz pracy z materiałami termoplastycznymi wymagającymi właściwych parametrów podczas łączenia. Osoba odpowiedzialna za nadzór skupia się na ocenie warunków technicznych, weryfikacji dokumentacji i sprawdzaniu zgodności wykonanych złączy z wymaganiami certyfikacyjnymi. Taki podział ułatwia rozróżnienie odpowiedzialności na etapie realizacji instalacji oraz pozwala precyzyjnie określić rolę każdej osoby w procesie zgrzewania. 

Zakres części teoretycznej 

Moduł teoretyczny porządkuje wiedzę potrzebną przy pracy z tworzywami termoplastycznymi oraz pozwala lepiej zrozumieć zasady prowadzenia procesu. Podczas zajęć omawiane są zagadnienia, które ułatwiają odnalezienie się w pracy z różnymi typami instalacji i pokazują powiązania między materiałem a wymaganymi parametrami. 

Najważniejsze zagadnienia omawiane w module teoretycznym to: 

• charakterystyka tworzyw stosowanych w instalacjach, 
• warunki pracy materiałów pod wpływem temperatury i ciśnienia, 
• podstawy parametrów wykorzystywanych przy zgrzewaniu, 
• przegląd metod stosowanych w branży, 
• omówienie podstaw norm powiązanych z kwalifikacjami. 

Zakres części praktycznej 

W module praktycznym uczestnicy pracują na urządzeniach stosowanych w instalacjach wodociągowych, przemysłowych i gazowych, aby poznać sposób działania sprzętu oraz efekty wynikające z różnych ustawień parametrów. Zajęcia pozwalają przećwiczyć czynności wymagające precyzji i kontroli, co ułatwia przygotowanie do pracy w warunkach terenowych. 

W części praktycznej realizowane są m.in.: 

• przygotowanie rur i kształtek do procesu łączenia, 
• obsługa sprzętu wykorzystywanego przy zgrzewaniu, 
• wykonywanie połączeń na kilku średnicach, 
• kontrola parametrów wymaganych w wybranych metodach, 
• ocena powstałego złącza pod kątem zgodności z wymaganiami. 

Formy realizacji szkolenia 

Zajęcia mogą odbywać się stacjonarnie lub w lokalizacji wskazanej przez firmę, co pozwala dopasować formę kursu do różnych warunków pracy. W obu trybach korzystamy z własnego wyposażenia, dlatego sposób prowadzenia ćwiczeń pozostaje taki sam niezależnie od miejsca realizacji. Mobilny zestaw urządzeń umożliwia pracę na stanowiskach dostępnych w zakładach oraz na terenach, gdzie prowadzone są instalacje. Uczestnicy wykonują czynności związane ze zgrzewaniem rurociągów na sprzęcie zgodnym ze standardami branżowymi. 

Zapraszamy do udziału w szkoleniu 

Certyfikat w zakresie zgrzewania rurociągów potwierdza przygotowanie do pracy przy instalacjach wykorzystujących tworzywa termoplastyczne. Takie kwalifikacje zwiększają szanse na udział w projektach wymagających potwierdzonych umiejętności. Zapisz się na szkolenie i podnieś swoją wartość na rynku pracy. 

ČASTO KLADENÉ OTÁZKY: